گویشهای مرکزی ایران را بیشتر بشناسیم
گویشهای مرکزی ایران را بیشتر بشناسیم
گویشهای مرکزی ایران به شش دسته عمده تقسیم میشوند. که چهاردسته آنها چهارجهت جغرافیایی و دو دسته نیز بدلیل شباهت به این گویشها با آنها در یک گروه قرار میگیرند:
گویشهای شمال غربی: گویشهایی هستند که در غرب جاده قم-اصفهان رایج میباشند. از این دسته میتوان به محلاتی, وانشانی و خوانساری اشاره نمود.
گویشهای شمال شرقی: عمدتا در محدوده بین کاشان و نطنز رایج میباشند و شمار آنها بسیار زیاد است. از مهمترین آنها میتوان به گویشهای کلیمیان کاشان، گویش آرانی، قهرودی, جوشقانی, ابیانه ای، فریزندی، یارندی, میمه ای، سویی، کشهای, طاری, نطنزی, ابوزیدآبادی و بادرودی را میتوان نام برد.
گویشهای جنوب غربی: گویشهای جنوب غربی گویشهایی هستند که در اصفهان و نواحی مجاور آن رواج دارند. از این گویشها میتوان به کفرونی، گزی، سدهای، ورزنهای و گویش کلیمیان اصفهان اشاره نمود.
گویشهای جنوب شرقی: در این دسته گویشهای قدیم یزد و کرمان که اکنون تنها توسط زرتشتیان و کلیمیان این شهر صحبت میشوند و به گویش بهدینی و دری یا گبری نیز شهرت دارند نیز جای دارند. سایر گویشهای این دسته شامل گویش نائینی, گویش انارکی, گویش اردستانی و گویش زفرهای میشود.
گویشهای کویری: در منطقهای درشرق ایران میان محل تلاقی دوکویر اصلی قرار دارند و میان خراسان و اصفهان واقع شدهاند. این دسته شامل گویشهای خوری و فروی و مهرجانی میباشد.
گویشهای تفرش: که در ناحیهای در شرق همدان و جنوب ساوه رواج دارند و شامل گویش وفسی, گویش تفرشی, آشتیانی, کهکی, آمرهای, ویدری و الویری میگردد.«منبع: دانشنامه آزاد»
لازم به توضیح است : گویش بادرودی ، با وجود گویشوران زیاد متاسفانه معرفی نشده بود که اخیرا با وجود ارائه آن گویش در سمینارها و همایشها معرفی شده است.
این وبلاگ در جهت آگاه سازی کاربران گرامی ازتاریخ ، فرهنگ وگویش تمدن غنی مردم بادرود می باشد. امید است مورد استفاده اهل پژوهش و فرهنگ دوستان قرار گیرد.استفاده از مطالب با ذکر نام نویسنده بلامانع است.